Reizen

中国再见

De laatste keer China voorlopig. Na drie jaar pendelen tussen Nanjing en Amsterdam komt er een einde aan het verkennen van China. Vanuit Nanjing hebben we Xian, Beijing, Hangzhou, Chengdu, Hong Kong, Harbin en Pingjao bezocht. Allemaal steden met een heel eigen karakter. Het platteland is weer heel anders. Op het platteland leven de Chinezen nog steeds behoorlijk traditioneel. Sinds de grote collectieve boerderijen opgedoekt zijn en boeren weer een eigen stuk land bewerken zijn ze teruggestapt in de tijd waarin iedere boer zijn kleine stukje land heeft met eigen producten erop. De kleinschaligheid is dus helemaal terug van weggeweest. Daardoor is het nog steeds best bevolkt op het platteland. Er zijn nog geen grote boerderijen waar een enkele boer met een paar loonbedrijven een groot stuk land bewerkt.

Fotos van 2013

In 2013 hebben we het ijsbeelden festival in Harbin gezien en geschaatst op de Songhua. Daarna hebben we Hangzhou bezocht met zijn beroemde West meer en theeplantages. In 2013 neem ik op alle trips de zeemeeuw camera mee voor 6x6 fotos op film.

哈尔滨

snow and ice world

Ver in het noorden van China ligt Harbin. Het is een vrij jonge stad. Harbin is begonnen als Russische kolonie. Nadat er aan het einde van de 19e eeuw een spoorlijn door Mantsjoerije aangelegd was ontstond op het oversteekpunt van de Songhua rivier een stad die nu zo'n 5 miljoen bewoners heeft. De stad begon dus als een Russische nederzetting, het product van de tijd waarin de grote machten van de tijd China probeerden op te delen.
Harbin is sinds het ontstaan als Russische kolonie erorm gegroeid en het is een echte Chinese stad geworden. Alleen een paar straten in het centrum herinneren nog aan de vorige eeuw. De Russische kerk in het centrum heeft de geschiedenis (en de Culturele revolutie) ook overleefd. Het is niet meer in gebruik als kerk maar dient nu als expositieruimte waarin de geschiedenis van de stad in oude fotos getoond wordt. Aan de onwetende toerist geeft het een mooie indruk van de bewogen geschiedenis. Van Russische nederzetting tot toevluchtsoord na de revolutie daar tot de Chinese stad die het nu is.

海鸥照相机

Jaren geleden was in Europa een chinees merk camera op de markt. De chinezen hadden hun eigen versies van een aantal populaire cameras ontwikkeld. In de 60er en 70er jaren waren Rolleiflex en Rolleicord cameras heel populair, zowel onder beroepsfotografen als onder amateurs die ze betalen konden.
Mijn vader had een Rolleicord. En ooit heeft hij hem aan mij gegeven. Ik gebruik de Rollei nog steeds. Het is een geweldige camera om mensen mee te fotograferen omdat je hem niet voor je gezicht houdt. De camera komt nooit tussen jou en de persoon die je op de foto zet. En natuurlijk is het beeldformaat ook prachtig. 6 bij 6 centimeter negatieven of dias. Je krijgt meer resolutie dan met een digitale camera, en veel meer bereik.

参观土楼了

Tulou

In het zuiden van China, ongeveer in het gebied tussen Xiamen en Hongkong wonen de 客家 (de Hakka). De Hakka zijn een minderheid die vanuit het noorden tijdens een van Chinas turbulente tijden zuidwaarts zijn getrokken. Het woord Hakka is geen chinees woord. De karakters 客 (ke) en 家 (jia) betekenen respectievelijk gast en huis of volk.

Het land waar ze zich vestigden was echter al bewoond door de Han. De Han leefden daar al lange tijd als landbouwers en relaties met de nieuwe buren waren niet altijd even hartelijk. Dit bracht de Hakka ertoe om te gaan wonen in gemeenschappelijke wooncomplexen waar ze zich gemakkelijk konden afzonderen van de plaatselijke bevolking. Deze 土楼 (aarden gebouw) zijn indrukwekkende gebouwen. Het zijn grote gemeenschappelijke gebouwen bestaande uit een aarden muur, vaak rond, soms vierkant, met aan de binnenkant een rij woningen over meer verdiepingen.

Naar 黄山

Zonsondergang boven Huangshan

Het landschap wat je kent van chinese schilderijen bestaat echt. In 黄山, de Gele Bergen, zie je prachtige pieken met daarop smaakvol geplaatste pijnbomen. Zo netjes geproportioneerd dat het wel aangelegd lijkt.

In 黄山 kan je ook het chinese massatourisme ondergaan. Op mijn eigen fotos zie ik alleen de idylische landschappen terug. In de werkelijkheid zie je die landschappen wel links en rechts van je. Intussen strekt zoch voor en achter je een lange rij (chinese) touristen uit die allemaal ook van het landschap lopen te genieten. Wat even wennen is is het feit dat hun gids zijn stem vaak electrisch versterkt tot schreeuwniveau met behulp van een klein luidsprekertje wat ze over de schouder hebben hangen. Voor je rust hoef je er dus niet heen.

Maar om de onwaarschijnlijk schilderachtige vergezichten moet je het toch gezien hebben. Het utizicht vanaf de "vanaf nu geloof ik het"-piek doet zijn naam eer aan. De afgrond gaat om je heen loodrecht een paar honderd meter de diepte in. Op zich al indrukwekkend of duizelingwekkend. Verder strekt een diep dal zich voor je uit met pijnbomen en op lager niveau bamboebossen. Zelfs de gidsen houden hier hun mond.

参观了西安

Het belangrijkste reisdoel in China was voor mij Xian. Ik had het terracottaleger ooit gezien op een schoolreis naar Brussel en sindsdien wilde ik het in het echt zien. Vanuit Nanjing rijdt een aantal nachttreinen naar Xian. Een trein is wel een stuk trager dan een vliegtuig maar het is een mooie manier om gelijk iets van China te zien vanuit je treinraampje, dus heen met de softsleeper en terug in de hardsleeper. In het vliegtuig mis je ook de echte China ervaring Zoals Chinezen die een praatje met je proberen te maken, hetzijn in engels of in mijn brakke chinees. Of anders het ontbijt van rijstwater, een gestoomd broodje en ingemaakte groenten. Alleen het eitje was zoals ik het kende.

Chinees toerisme

京沪高速铁路

Wie nu naar Nanjing wil vanuit Nederland kan het land het best via Beijing binnenvliegen om dan met een binnenlandse vlucht verder te gaan naar Nanjing. Maar nu is er een alternatief. Op 30 juni opende de hogesnelheidslijn van Beijing naar Shanghai, 1300 kilometer lang. En die lijn geeft Nanjing een razendsnelle verbinding met beide steden.

De lijn is al uitgebreid getest in mei en de treinen halen er 300 km/uur. Vergelijkbaar met de europese hogesnelheidstreinen dus. Wat verschilt is de ambitie. Waar het in Europa blijft hangen op een aantal routes tussen de hoofdsteden wil China het land er echt mee ontsluiten. In 2020 wil China 16000 kilometer hogesnelheidslijn hebben. Voor de Chinezen die voor iedere nationale feestdag terugreizen naar hun ouderlijk huis zal het een enorme vooruitgang betekenen. Voor de toerist trouwens ook, want wie neemt straks nog een binnenlandse vlucht?

Subscribe to Reizen